Visverslag 13 november 2016

 

Vandaag was het plan om de grote stekels te belagen met de boot.

De methode was simpel: al trollend met kleine diepduikende pluggen (zoals de Rapala Jointed Shad Rap) de vis proberen te localiseren.
Wanneer we vis vonden, gingen we die verticalend bestoken met zacht rubber op de loodkop (zoals de Quantum Freddie Shad, Spro Komodo en Lunker City Fin-s).

We hadden al vroeg in de morgen afgesproken zodat we met het eerste licht op het water zouden zitten. Deze schemeruurtjes zorgen vaak voor de meeste aanbeten.  Aangekomen op de plaats waar we de boot in het water gingen laten, begon het zware werk. Langs het kanaal zijn namelijk bijna geen trailerhellingen dus moest de boot gewoon het water in getild worden. Na de hernia’s eens flink getest te hebben, lag de boot te water.
Zo snel als mogelijk werd de technische kant van de boot (elektromotor, dieptemeter, batterij,…) afgehandeld en al snel werden de hengels klaargemaakt en in de boot geplaatst.

Juist naast de plaats waar we de boot te water lieten, ligt een sluis. We gingen terwijl we ons materiaal op punt aan het zetten waren daar al gaan liggen, om de verticaalhengels al te laten afzakken. Je weet maar nooit!

Terwijl m’n vismaat nog een nieuwe staaldraad aan het aanknopen was, zagen we iets drijven in de verte die onze interesse wel wekte. Het leek namelijk op een dode snoek. Geïntrigeerd gingen we een kijkje nemen. Eenmaal ter plekke aangekomen, ging het helaas inderdaad om een dood exemplaar van esox lucius, een beste zelfs!

Na deze vis eens goed te bekeken te hebben, zagen we helaas ook waar dit prachtbeest aan overleden is. Langs de kop hing een plug (van een niet nader genoemde keten waar ze kunstaas voor een prikje verkopen) helaas zonder staaldraad gemonteerd. Erg spijtig!

Ietwat aangeslagen, zetten we van wal en begonnen we de diepduikende pluggen achter ons aan te slepen. Het duurde nog geen vijf minuten of het was al raak voor m’n vismaat op z’n Storm Arashi! Enkele zenuwachtige tikken verraden een klein baarsje, deze werd onthaakt en direct teruggeplaatst. “te klein voor de foto” zegt m’n vismaat duidelijk overtuigd dat we vandaag nog grote stekels kunnen prikken!
Niet veel later mocht hij dit kunstje nog eens herhalen, helaas voor hem wou de baars deze keer niet met hem op de foto. Juist voor de boot rolde deze van de haak. Helaas voor ons was dit ook de enige activiteit die we het komende uur kregen….
Na een mooie kom te hebben uitgetrold, kwamen we terug in de hoofdvaart. Na ongeveer een meter of twintig liep m’n diepduikende forel-imitatie op zes meter diep water vast op de bodem. Vreemd, want die plug gaat maximaal een meter of vijf diep… Terwijl ik m’n vismaat vroeg de boot in achteruit te steken en ik ondertussen de hengel uit de steun haalde, voelde ik enkele niet mis te verstane beuken op de hengel. Vis!! En aan de kromming van de hengel te zien; nog een mooie ook!
Rustig aan werd, de sterk vechtende, vis dichter gehaald. Nog steeds had ik geen idee over welke vis het ging. Opeens nam de vis enkele snelle runs en werd het duidelijk over welke vissoort het ging. De vis kwam rustig tot op een meter onder de boot om dan nog eens wild onder de boot de diepte in te duiken. Na een hectisch momentje met het nieuwe schepnet, werd de vis vakkundig richting het net geloodst en veilig de boot ingebracht.


Een kleine vreugdekreet weergalmde even over het water! “Preus lik fjirtig” nam ik de snoek vast en probeerde ik hem te onthaken. Deze vis ging niet direct loskomen! Beide dreggen zaten stevig in de harde bek gehaakt. Na de vangst even bewonderd te hebben, werd deze netjes teruggeplaatst. Met een krachtige slag van haar staart dook deze mooie snoek terug de diepte in.


De rest van de dag was helaas heel wat minder. Af en toe kregen we nog wat tikken op de diepduikende pluggen maar helaas bleven ze niet plakken. We trolden verder tot een brug en zagen daar behoorlijk wat bananen op de dieptemeter.
Als er nu 1 plek goed uitzag om te verticalen, was deze het wel!

Zo gezegd, zo gedaan en de Freddie Shads gingen richting de bodem, helaas voor ons hielden de vissen de lippen stijf op elkaar daar beneden en kon er zelfs geen enkele aanbeet waargenomen worden. Het begon al wat later te worden en we begonnen dus aan onze terugweg. Op een wat ondieper stuk kon ik nog 2 baarsjes tot een aanbeet verleiden. Geen reuzen helaas, maar toch zijn ze zeer welkom!

Terug aangekomen aan de wagen, begon het spelletje van voor af aan. Hengelmateriaal uit de boot en al de techniek van de boot zodat we die met de hand uit het water kunnen halen. Zo’n dagje bleek vermoeiend te zijn want de boot ging er toch minder vlot uit dan erin!

Achteraf bekeken waren de vangsten helemaal niet wat we ervan verwacht hadden. We hadden heel wat meer vis verwacht, waaronder enkele snoekbaarzen, maar bleek dat deze vandaag er geen zin in hadden!

Al bij al was het natuurlijk wel een zeer prettige dag en zo gingen we toch tevreden huiswaarts.

Jeffrey Verhaeghe