Kayakcentre Fishing Tournament 2023: Eind juni ging na jaren afwezigheid het Kayakcentre Fishing Tournament in Stad aan’t Haringvliet opnieuw door. Een wedstrijd waarbij op twee dagen tijd telkens drie baarzen, drie snoekbaarzen en één snoek moesten gevangen worden. Een gezellige sfeer met vissers van over heel Europa, in totaal 50 deelnemers, elk met hun eigen goed uitgeruste kajak en bijna allemaal van het merk Hobie.

De eerste competitiedag was er nauwelijks wind gedurende de eerste uren. De starttoeter ging om 7 uur af en iedereen trapte het water op zo hard hij kon. Ik ging richting m’n eerste stek, met Daniël Van der Post aan m’n zij, en geen van ons beiden wou afgeven, ervan overtuigd dat we beiden richting dezelfde stek aan het peddelen waren. Gelukkig voer Daniël net op het laatste moment nog een stukje verder, zodat ik toch de hele stek voor mezelf had. Bij aankomst op de stek ging ik eerst even weg en weer, kijkend op de Garmin GT56-UHD Sidescan waar de vis zich op dat moment bevond. Het talud bleek leeg te zijn, i.t.t. twee weken eerder, maar net achter de drop-off zag ik met de Livescope wel enkele goede vissen liggen. Ik wierp enkele vissen aan op Livescope, en elk vis legde zich keurig op de bodem in de diepte zonder enige interesse te vertonen in het (eigenlijk wel mooie!) aasje. Dat beloofde niet veel goeds. Na al driftend nog enkele pelagische vissen aan te werpen die telkens geen enkele interesse vertoonden ging ik het ondiepe op.

Zonder wind was het prima te doen om rechtopstaand tussen de planten te gooien. Enkele worpjes naar een interessante structuur gaven geen tik, maar terwijl ik in de boot rechtstond zag ik wel enkele schooltjes speldaas passeren. Hier moet toch baars zitten?! Ik begon met een Illex DD Chubby te werpen, opnieuw zonder enig contact met vis. Tot ik de Chubby wat agressiever viste. Op vier meter van de kajak zag ik plots een 45+ baars er achter komen en happen en… er naast… Damn it!

Dan maar even gewisseld naar de Strike King KVD Jerkbait, maar de baars had geen goesting meer. Intussen was de wedstrijd al drie uur verder. Ja, ik had teveel tijd verloren met vissen achterna zitten die geen enkele interesse vertoonden om te bijten… Na het baarsfiasco ben ik dan maar helemaal de andere kant uitgevaren, richting een stek waar ik tijdens de training een mooie rits snoekbaarzen kon vangen en een 110 cm snoek. Onderweg kon ik het toch niet laten om nog enkele vissen aan te werpen die ik zag passeren op de Livescope, en één kapitale meterplus snoek mocht een kwartiertje mijn aas achter haar kop geworpen krijgen, helaas zonder resultaat. Ze zwom ook gewoon te hard weg, dus correct aanwerpen was sowieso al erg moeilijk. Eenmaal ik het water dan eindelijk overgestoken was moest ik eerst nog een paar keer werpen in het ondiepe, op enkele stekken waar ik al een baarzen was tegengekomen. Helaas ook hier zonder enig contact.

Daarna kwam m’n betere pelagische stek aan de beurt. Ik begon rustig rond de varen, op zoek naar vis tussen 8-10 meter diepte. Plots kwam ik een lang en smal signaal tegen op vier meter diepte, dat moet een roofvis zijn die aan het jagen is! Ik positioneerde de kajak en dankzij de windluwte bleef die mooi in de gewenste oriëntatie liggen. Ik wierp de vis aan, liet het aas mooi zakken en knal recht er op!! Ik zet de haak en ow yeah, dit is een mooie vis. Ik dril de vis omhoog en zie dat het een stevige snoek is! Die moet er snel uit en terug in denk ik, en ik dril iets harder dan gewoonlijk om de vis snel in het net te krijgen. Even dubbel plooien om haar in het net te krijgen, onthaken, enkele foto’s en terug het water in. Maar ze zwemt niet meteen weg. Ik pak haar terug vast bij het kieuwdeksel en begin te varen. Na 15 min rondvaren en massaal veel water door de kieuwen te laten vloeien gaf ze een harde klap met de staart en hup ze was terug naar beneden. Alright, dat was een mooie vis en dat zijn veel punten! De schwung zat er plots toch weer in, want voor die ene vis had ik al vijf uur verspild met rondvaren en actieve vis zoeken. Op dat moment had ik nog een groot uur vistijd over en had ik nog geen enkele snoekbaars kunnen vangen. Dan maar over op snoekbaars! Op tien meter zag ik massaal veel grote aasvis, maar hier en daar lag er ook wat slanker tussen. Al verticalend met een slanke shad op een Solid Weight Tungsten Jighead van 10 gr kon ik er nog één klein snoekbaarsje uithalen van 47 cm. De rest had er die dag geen zin in. De tijd was op en ik moest nog een groot half uur terugvaren om op tijd binnen te komen in de haven.

Na dag 1 stond ik op plaats 13/50, wat zeker niet slecht is, op 100 punten van de eerste plaats. Dat zou nog moeilijk in te halen vallen.

Dag 2 was een iets andere dag, het was tegelijk warmer, maar er was ook iets meer wind. In de middag zou de temperatuur 31 graden Celsius halen, en dat is écht niet het weer waarbij je verwacht veel vis te gaan vangen. Daarom begon ik de ochtend op een wat atypische manier, ik ging eerst snoekbaarzen zoeken in relatief ondiepe stukken water, tussen 3-8 meter diepte. Na een half uur kon ik de eerste pelagische snoekbaars al tikken, en die was 63 cm lang. Geen slechte start! Deze vis zwengelde het enthousiasme ook wat aan, en ik geloofde er weer in! Even verderop, naast enkele aangemeerde boten kwam ik een mooi signaal tegen op de bodem. How do you know if you never try, dus ik werp het signaal aan. De shad gaat over het rugje en de vis reageer meteen, komt van de bodem, volgt, volgt, volgt, … pats! Hij hangt er aan!! Een snoekbaars van 70 cm. Yes, dat is nu echt al een mooie start! Enkele honderden meters verder ligt er nog een baarszone, en met dat ik nu toch in de buurt ben ga ik maar even kijken. Met de KVD jerkbait gooi ik het kantje al driftend uit. Plots krijg ik een stevige klap op de hengel en ik voel een ferm gewicht aan de andere kant van de lijn. Snoek? Toch baars? Als het een baars is… ik dril de vis dichter en dichter. De vis komt even boven en… Een 50+’er!! Zonder strepen… fuck, het is een winde! Nochtans vol in de bek op de staartdreg. Niet de bedoeling, maar toch een coole vangst. Na nog een stukje verder driften is het weer welletjes geweest met baarzen zoeken die toch niet willen bijten, of er gewoon niet meer zijn. De zone waar ik over aan het vissen was had de laatste weken letterlijk meer dan honderd boten zien passeren. Het zou dus eigenlijk al een mirakel zijn dat ik er überhaupt nog iets zou vangen.

Dan maar terug naar de pelagische stek. Op het eerste half uur vond ik geen enkele vis boven de twaalf meter. Waarschijnlijk had het weer daar wel wat mee te maken. De weersverwachting gaf aan dat het na de middag iets harder zou waaien, en ik stelde mijn hoop op het verwachte zuchtje wind om de vis wat losser en wat meer aan het jagen te brengen. Door het vele rondvaren kwam ik in de buurt van een mooi stukje structuur waar ik de voorbije dagen telkens aan voorbijgevaren was. Achteraf gezien heb ik er geen idee van hoe ik dit eigenlijk kon missen, want van zodra ik met de Livescope langs de structuur ging… damn, het ligt VOL met snoekbaarzen! Van vijf meter diepte tot helemaal beneden allemaal achter elkaar gestapeld. Ik moest op dat moment zeker nog één snoekbaars vangen, dus ik positioneerde de kajak om net langs de structuur te kunnen passeren met het aas binnen het zicht van de Livescope om zo de reactie van de vis te kunnen zien. De eerste twintig worpen kwam er de helft van de keren een vis mee om na een minuutje dan toch z’n kar te keren en terug richting het obstakel te keren. Eén keer zelfs, nota bene met één van de grootste signalen die er lag, volgde de vis tot dertig meter weg van de structuur! Brrrrr, frustrerend. Ik begon er aan te twijfelen of het wel snoekbaarzen waren, dan niet iets gelijkaardigs in signaal zoals bijvoorbeeld een roofblei. Maar een groep roofbleien die zich op die manier positioneren op een stuk water met weinig stroming, daar had ik nog niet van gehoord. Oké, blijven proberen dus. Worp na worp, volger na volger, geen beet. En dan dacht ik er aan om misschien eens iets kleiners te proberen. En ja hoor, de volgende worp was het raak! Een snoekbaars van 65 cm in het net, de scorekaart voor snoekbaars was vol!

Intussen was het al weer een stukje na het middaguur, en had ik nog een dikke twee uren om een snoek te vangen. Bij het wegvaren van de structuur zag ik plots wat verschijnen op de Livescope… Holy… Zijn dat twee vissen die tegen mekaar zwemmen?? Twee karpers? Nee… dat is één snoek. Een joekeloris van bijna “anderhalf kotje” op de Livescope, dat wil zeggen een vis van zéker 120+, misschien zelfs 130+? Ze zwom aan een standvastige 3 km/u met de windrichting mee van links naar rechts. In de sfeer van “wie niet waagt, blijft …” ging ik achter de vis aan. Voorbij varen, keren, de vis in beeld houden, herpositioneren en aanwerpen. Ik heb het een half uur aan een stuk gedaan, met elk stukje kunstaas waar ik op dat moment mee aan het vissen was, en helaas… Op geen enkel moment gaf ze enige blijk van interesse of idee om eens te happen. Dan maar verder op zoek naar een andere snoek. Je kunt ze niet allemaal vangen! Een half uurtje later vond ik een nieuw signaal op acht meter diepte, niet overdreven groot, maar het zag er wel uit als een snoekje. Ik drop, en knal, vrijwel meteen hing de vis er aan. De vis komt boven en jawel hoor, het is een snoekje van rond de 70 cm! Ik neem het schepnet, breng de snoek dichterbij en ping, hij schiet los!! Damn! Die ben ik kwijt… Oké, niet getreurd, ik heb nog tijd om een vis te vinden. Twintig minuten later kom ik een groot signaal tegen op negen meter diepte. Ik drop m’n shad met de Hearty Rise Valley Hunter Pelagic en als de shad nog drie meter boven de vis hangt schiet de vis plots omhoog en zoef! Er nét naast! Geen idee wat die snoek bezielde, maar ze legde zich meteen op de bodem. Geen tweede kans dus.
Even verderop zag ik op een talud rond de negen à tien meter enkele ferme harde bollen op de Livescope. Baarzen? Op die diepte? Tjah, het kan… Een Charlie’s Fishing Ned op een Solid Weights Tungsten Ned jig er naar toe en pats! Een snoekbaarsje van 45 cm. Huh, dan toch geen baarzen?

Intussen had ik nog 45 minuten om terug te varen naar de haven. Dat ging al nipt worden, dus ik begon dan maar aan de terugkeer. Onderweg kon ik nog een snoekbaars van 62 cm oppikken, maar die gaf geen verbetering van de score. Moe maar toch voldaan kwam ik net op tijd binnen in de haven.

Een zeer welgekomen stukje pizza later was er de prijsuitreiking. Spannend, want sinds 12u ‘s middags was het live leaderboard uitgeschakeld. Op zich was ik heel tevreden van mijn dag, hoewel het nog beter gekund had, was mijn doel om de snoekbaarskaart vol te vissen goed gelukt. En daarnaast hoorde ik niemand die een nog grotere vis had gevangen dan de snoek die ik ving op dag 1. Spannend, het zou wel eens dubbel prijs kunnen zijn!
En ja hoor, dankzij de drie mooie snoekbaarzen bereikte ik de zesde plaats én had ik de prijs voor de grootste vis van de wedstrijd. Heel moe maar ook heel voldaan keerden we terug naar huis. See you next year, Kayakcentre Fishing Tournament!

Dit avontuur was natuurlijk niet mogelijk zonder de uiterst geapprecieerde steun van de beste supporter ooit, Pauline, Pieter van Predatorfishing.be en Hans Roose van Anyware Fishing! Dankjewel!